Nylon filament: heb je het echt nodig?

Wie zich verdiept in sterk printwerk komt vanzelf nylon tegen. Het heeft de naam het materiaal te zijn voor serieuze onderdelen: tandwielen, scharnieren, delen die jaren mee moeten. Die naam is verdiend, en toch verkopen wij het bewust niet. Voor de meeste printers en de meeste projecten is nylon namelijk meer last dan winst. Dit is het eerlijke verhaal, plus wat per toepassing hetzelfde oplost.

Wat nylon echt goed kan

Nylon, in filamentvorm meestal PA6 of PA12, is taai op een manier die geen ander gangbaar filament evenaart. Waar PLA knapt en PETG buigt, geeft nylon mee en veert het terug, keer op keer. Het oppervlak is bovendien glad en slijtvast, waardoor bewegende delen er soepel overheen glijden. Precies daarom wordt het gebruikt voor tandwielen, glijlagers, scharnieren en klikverbindingen die duizenden keren open en dicht moeten. Ook tegen olie en veel chemicalien kan het goed. Als materiaal is er weinig op aan te merken.

Waarom het zo lastig print

De problemen beginnen zodra de rol bij je thuis ligt. Nylon is extreem vochtgevoelig, sterker dan elk materiaal dat wij voeren. Een rol die open op tafel ligt neemt zo snel vocht op dat hij vaak al na een dag merkbaar slechter print: het vocht kookt in de nozzle, je hoort geknetter, ziet belletjes en houdt een dof, bros resultaat over. Serieus met nylon printen betekent daarom drogen voor elke sessie en printen rechtstreeks vanuit een droogbox.

Daar blijft het niet bij. Nylon vraagt een fors hogere nozzletemperatuur dan PLA of PETG, meer dan een standaard hotend met teflon voering aankan, dus een all-metal hotend is het minimum. Het kromtrekt bovendien sterk bij het afkoelen, waardoor een dichte kast en een goede hechtlaag vrijwel verplicht zijn. De optelsom: een materiaal dat pas presteert als je printer, je opslag en je geduld alle drie op orde zijn.

Wat hetzelfde oplost uit ons schap

De eerlijke vraag is niet of nylon goed is, maar of jouw onderdeel het nodig heeft. Loop de toepassingen langs:

• Tandwielen en bewegende delen. Voor de meeste hobbytoepassingen is PETG taai genoeg en het print zonder kuren. Draait iets dagelijks onder flinke belasting, dan slijt geprint plastic hoe dan ook en print je gewoon af en toe een reserve.
• Stijve, maatvaste onderdelen. Daarvoor is carbon PETG zelfs de betere keuze: stijver dan nylon en veel minder vochtgevoelig. Wel een geharde nozzle gebruiken.
• Delen die moeten buigen. Scharnierende en verende delen waarvoor nylon vaak gekozen wordt, print je in TPU. Dat buigt verder, breekt niet en is bovendien erg slijtvast.
• Klappen opvangen. PETG vangt een val of stoot prima op. Hoe de materialen zich op trekkracht, klap en stijfheid tot elkaar verhouden lees je in welk filament is het sterkst.

Zien hoe het werkt

Thomas Sanladerer van Made with Layers legt uit waar je op moet letten voordat je met nylon en flexibel filament aan de slag gaat (Engels).

Wanneer nylon wel de juiste keuze is

Er blijft een klein gebied over waar nylon echt wint: onderdelen die tegelijk taai, slijtvast en glad moeten zijn, zoals een tandwiel dat onder belasting hoge toeren draait, of delen die langdurig met olie in aanraking komen. Heb je zo'n toepassing, plus een printer met all-metal hotend en omkasting, plus een droogbox, dan is nylon het proberen waard. Je koopt het dan bij een speciaalzaak; wij gaan het je niet aanpraten en ook niet verkopen.

Voor iedereen daarbuiten geldt: negen van de tien onderdelen waarvoor nylon wordt aangeraden, kun je net zo goed in PETG, carbon of TPU printen. Die vragen geen droogritueel vooraf, en als een print dan toch een keer faalt, ligt dat in elk geval niet aan een rol die stiekem een nacht vocht heeft liggen happen.